ανδρολογος

2108943251 & 6976263528

Ανδρολογία

Τι σας ενδιαφέρει;

ΣΤΥΤΙΚΗ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ

Η στύση είναι ένα περίπλοκο νευροαγγειακό φαινόμενο, υπό ορμονικό έλεγχο. Περιλαμβάνει διαστολή των αρτηριών του πέους, χάλαση των λείων μυϊκών ινών των κολποειδών και ενεργοποίηση του μηχανισμού ελαχιστοποίησης της φλεβικής αποχέτευσης. Ως στυτική δυσλειτουργία ορίζεται η εμμένουσα αδυναμία επίτευξης και διατήρησης στύσης επαρκούς για ικανοποιητική σεξουαλική επίδοση. Είναι κοινή πάθηση και επηρεάζει ως και τον μισό αντρικό πληθυσμό με ηλικία ανάμεσα στα 40 και 70 έτη. Θεωρείται καλοήθης πάθηση, αλλά επηρεάζει την σωματική και ψυχική υγεία και έχει σημαντική επίπτωση στην ποιότητα ζωής. Από την άλλη , υπάρχουν αποδείξεις ότι η στυτική δυσλειτουργία μπορεί να είναι το πρώτο σημάδι στεφανιαίας ή περιφερικής αγγειακής νόσου και δεν θα πρέπει να παραμελείται. Η στυτική δυσλειτουργία έχει τους ίδιους παράγοντες κινδύνου με την καρδιαγγειακή νόσο (κάπνισμα, καθιστική ζωή, παχυσαρκία, υψηλή χοληστερίνη, μεταβολικό σύνδρομο. Η άσκηση και η απώλεια βάρους βελτιώνουν την στυτική λειτουργία. Η στυτική δυσλειτουργία είναι επίσης συνηθισμένη σε ασθενείς μετά από θεραπεία για καρκίνο προστάτη. Μετά από ριζική προστατεκτομή η πιθανότητα στυτικής δυσλειτουργίας είναι 25% με 75%. Η ακτινοθεραπεία και η βραχυθεραπεία μπορούν επίσης να προκαλέσουν στυτική δυσλειτουργία.

Διάγνωση.

Η πρώτη φάση στη διερεύνηση της στυτικής δυσλειτουργίας, είναι λήψη προσεκτικού ιατρικού ιστορικού για την ανεύρεση πιθανών παθοφυσιολογικών αιτίων. Αυτά μπορεί να είναι αγγειακά, νευρολογικά, ορμονικά, ανατομικά, φαρμακευτικά, ψυχογενή ή μετατραυματικά. Χρειάζεται επίσης προσεκτική φυσική εξέταση, η οποία περιλαμβάνει τα έξω γεννητικά όργανα και την δακτυλική εξέταση προστάτη. Οι εργαστηριακές εξετάσεις που θα γίνουν είναι ανάλογες των συμπτωμάτων και του ιστορικού του ασθενή. Μπορεί να χρειαστεί μέτρηση σακχάρου ή γλυκοσιωμένης αιμοσφαιρίνης. Ο ορμονικός έλεγχος περιλαμβάνει την μέτρηση τεστοστερόνης σε πρωινή ώρα και αν αυτή είναι χαμηλή μπορεί να χρειαστεί μέτρηση προλακτίνης και ωχρινοποιητικής ορμόνης(LH). Ορισμένοι ασθενείς θα χρειαστούν μέτρηση PSA. Ορισμένοι ασθενείς μπορεί να χρειαστούν πιο εξειδικευμένες εξετάσεις όπως η μέτρηση νυκτερινών στύσεων, η δοκιμασία με ενδοσηραγγώδη ένεση και το doppler πεϊκών αρτηριών.

Φαρμακευτική Θεραπεία.

Ο πρωταρχικός σκοπός στην αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας, είναι η διάγνωση και αντιμετώπιση του υποκείμενου αιτίου. Ο κανόνας λέει πως η στυτική δυσλειτουργία, ως σύμπτωμα που είναι αντιμετωπίζεται αλλά δεν θεραπεύεται. Οι περιπτώσεις στις οποίες μπορούμε να έχουμε πραγματική θεραπεία, είναι αυτές με ορμονικά, μετατραυματικά ή ψυχογενή αίτια.

Πρώτης γραμμής θεραπεία για την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας είναι η χορήγηση από το στόμα αναστολέων της φωσφοδιεστεράσης 5.

Στο εμπόριο κυκλοφορεί η σινδεναφίλη (Viagra™), η τανταλαφίλη(Cialis™) και η βαρδεναφίλη(Levitra™). Λειτουργούν χαλαρώνοντας τους λείους μυς και αυξάνοντας την αρτηριακή ροή , με αποτέλεσμα την στύση. Δεν δίνουν την έναρξη για στύση και χρειάζονται σεξουαλική διέγερση για να λειτουργήσουν. Οι διαφορές τους εντοπίζονται στο πόσο γρήγορα δρουν, τη διάρκεια δράσης και αν επηρεάζονται από την λήψη λιπαρών τροφών. Οι πιθανές παρενέργειες είναι κοινές μεταξύ τους και οι κυριότερες είναι πονοκέφαλος,εξάψεις,δυσπεψία, ζάλη και ρινική συμφόρεση. Η χρήση τους είναι ασφαλείς σε καρδιοπαθείς ασθενείς αλλά δεν πρέπει να λαμβάνονται ταυτόχρονα με φάρμακα που περιέχουν νιτρώδη( πχ Imdur, Monosordil, Pensordil, Pancoran , Nitredyl). Σε συνδυασμό με αντιυπερτασικά, μπορεί να μειωθεί λίγο περισσότερο η αρτηριακή πίεση.

Κρουστικά κύματα

Μία καινοτόμα θεραπεία για την στυτική δυσλειτουργία είναι η χρήση κρουστικών κυμάτων. Τα κρουστικά κύματα έχουν εφαρμογή σε ασθενείς με στυτική δυσλειτουργία αγγειακής αιτιολογίας ( παχυσαρκία, καρδιαγγειακή νόσος, υπέρταση, δυσλιπιδαιμία, σακχαρώδης διαβήτης ) και έχει αποδειχτεί ότι βελτιώνουν την αγγειακή ροή στο πέος, η οποία είναι απαραίτητη για μία καλή στύση.

κρουστικα κυματα για στυτικη δυσλειτουργια

Μάθετε περισσότερα στο stisi.gr> 

Πεϊκές αντλίες

Μια άλλη επιλογή πρώτης γραμμής, είναι η χρήση πεϊκών αντλιών κενού. Λειτουργούν δημιουργώντας παθητική διόγκωση του πέους και η στύση διατηρείται με την τοποθέτηση πλαστικού δακτυλίου στη βάση του πέους. Έχουν υψηλή αποτελεσματικότητα και οι ασθενείς με μόνιμη σχέση δηλώνουν υψηλά ποσοστά ικανοποίησης. Αποτελούν την θεραπεία εκλογής σε ασθενείς με αραιές σεξουαλικές επαφές που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να πάρουν φαρμακευτική ή χειρουργική αντιμετώπιση. Κυριότερες επιπλοκές είναι πόνος, αδυναμία εκσπερμάτισης, μούδιασμα και αιμάτωμα. Το δακτυλίδι στη βάση του πέους πρέπει να αφαιρείται μετά από μισή ώρα, αλλιώς υπάρχει κίνδυνος νεκρωτικών βλαβών.

αντλια κενου για στυτικη δυσλειτουργια

Ενδοπεϊκές ενέσεις

Ασθενείς που αποτυγχάνουν με την αγωγή με χάπια, μπορούν να δοκιμάσουν ενδοπεϊκές ενέσεις. Το ποσοστό επιτυχίας είναι υψηλό και παλαιότερα αποτελούσαν την θεραπεία πρώτης γραμμής. Το μόνο φάρμακο που έχει πάρει έγκριση για ενδoπεϊκή θεραπεία στη στυτική δυσλειτουργία είναι η αλπροσταδίλη (Caverject™). Είναι αποτελεσματική σε δόσεις ανάμεσα στα 5 με 40μg, η στύση επιτυγχάνεται εντός 5 με 10 λεπτών και κρατάει ανάλογα με τη δόση. Ο ασθενής χρειάζεται μια-δυο επισκέψεις στο ιατρείο για να εκπαιδευτεί και μετά κάνει τις ενέσεις ο ίδιος. Τις ενέσεις μπορεί να μάθει να τις κάνει και η σύντροφος. Η χρήση αυτόματου πιστολιού εγχύσεων βοηθάει τους ασθενείς που φοβούνται την βελόνα. Πιθανές παρενέργειες είναι πόνος, παρατεταμένη στύση, πριαπισμός και ίνωση του πέους. Ενδoπεϊκά μπορεί να χορηγηθεί και ο συνδυασμός αλπροσταδίλης, παπαβερίνης και φεντολαμίνης. Το συγκεκριμένο μείγμα χρησιμοποιείται ευρέως με καλά αποτελέσματα αλλά δεν έχει πάρει επίσημη έγκριση. Σε σχέση με την αλπροσταδίλη ως μονοθεραπεία φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματικό με λιγότερο πόνο αλλά αυξημένη πιθανότητα ίνωσης του πέους. Εναλλακτικά μπορεί να χορηγηθεί αλπροσταδίλη με την μορφή ουρηθρικού ραβδίου(Muse™) σε δόσεις 500 με 1000μg. Αυτή η μέθοδος χορήγησης είναι λιγότερο αποτελεσματική αλλά αποφεύγει κανείς τις ενέσεις.

ενδοπεικες ενεσεις

Χειρουργική θεραπεία

Ασθενείς που δεν ανταποκρίθηκαν στις προηγούμενες θεραπείες ή που αναζητούν μόνιμη λύση στο πρόβλημα τους, είναι υποψήφιοι για χειρουργική αντιμετώπιση με την τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης. Υπάρχουν δυο κύριες κατηγορίες, οι υδραυλικές (2 ή 3 μερών) και οι ημιάκαμπτες. Οι υδραυλικές τριών μερών αποτελούνται από δύο κυλίνδρους που εμφυτεύονται στο πέος, ένα ρεζερβουάρ νερού και μια αντλία. Πιέζοντας την αντλία, η οποία συνήθως βρίσκεται στο όσχεο, γεμίζουν νερό οι κύλινδροι και επιτυγχάνεται μια στύση που προσομοιάζει την φυσιολογική. Με τις ημιάκαμπτες προθέσεις, έχουμε ένα μόνιμα σκληρό πέος και η στύση επιτυγχάνεται ευθειάζοντας το πέος με το χέρι. Το πλεονέκτημα τους είναι ότι οι πιθανότητες μηχανικής βλάβης ελαχιστοποιούνται. Πιθανές επιπλοκές και στους δύο τύπους προθέσεων, είναι η λοίμωξη και η διάβρωση του πέους, οπότε και θα χρειαστεί αντικατάσταση της πρόθεσης.

πεικη προθεση

Νόσος Peyronie.

Η αιτιολογία της νόσου Peyronie είναι άγνωστη. Η πιο κοινή υπόθεση είναι ότι προκαλείται από τραύμα ή επαναλαμβανόμενη μικροαγγειακή βλάβη στον ινώδη χιτώνα του πέους. Ξεκινάει ως οξεία φλεγμονή, χαρακτηριζόμενη από αυξημένο πολλαπλασιασμό ινοβλαστών, εναπόθεση κολλαγόνου, παραμονή ινωδογόνου και κατακερματισμό ελαστίνης. Η παρατεταμένη φλεγμονή οδηγεί σε ανασχηματισμό του συνδετικού ιστού και στη δημιουργία πυκνών ινωδών πλακών. Ο σχηματισμός πλακών μπορεί να οδηγήσει σε κάμψη του πέους, η οποία αν είναι έντονη μπορεί να αποτρέπει την κολπική είσοδο. Οι κύριοι παράγοντες κινδύνου είναι ο σακχαρώδης διαβήτης, η υπέρταση, η υπερλιπιδαιμία, η ισχαιμική καρδιοπάθεια, η στυτική δυσλειτουργία, το κάπνισμα και η υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ. Επίσης συχνά εμφανίζεται μετά από ριζική πυελική επέμβαση. Η νόσος Peyronie μπορεί να γίνει χρόνια και προοδευτική. Δύο φάσεις της νόσου διακρίνονται. Η πρώτη είναι η οξεία φλεγμονώδης φάση, η οποία χαρακτηρίζεται από πόνο στη χάλαση, επώδυνη στύση, ψηλαφητό όζο/πλάκα και κάμψη πέους. Η δεύτερη είναι η ινώδης φάση , όπου έχουμε το σχηματισμό σκληρών ψηλαφητών ασβεστοποιημένων πλακών και η οποία οδηγεί στη σταθεροποίηση της νόσου. Με το πέρασμα του χρόνου η πεϊκή κάμψη αναμένεται να χειροτερεύσει στο 30 με 50% των ασθενών, να παραμείνει σταθερή στο 47 με 67%, ενώ μόνο στο 3 με 13% αναμένεται αυθόρμητη βελτίωση. Είναι πιο πιθανό να υπάρξει βελτίωση της κάμψης στα πρώιμα στάδια απ’ ότι στα όψιμα στάδια οπού η πλάκα έχει ασβεστοποιηθεί και σχηματιστεί. Κατά τη διάρκεια των πρώιμων σταδίων, εμφανίζεται πόνος στο 35 με 45% των ασθενών και στο 90% αυτών εξαφανίζεται, συνήθως μέσα στους πρώτους 12 μήνες από την έναρξη της νόσου.

Διάγνωση

 

Ο σκοπός της αρχικής διαγνωστικής προσέγγισης είναι η λήψη όσο το δυνατό περισσότερων πληροφοριών σχετικά με την ένταση και τη διάρκεια των συμπτωμάτων, καθώς και της στυτικής λειτουργίας. Η σημαντικό να καθοριστούν τυχών παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση της νόσου καθώς και ο βαθμός ενόχλησης από τα συμπτώματα. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό να καθοριστεί αν η νόσος είναι ακόμα ενεργή καθώς αυτό θα επηρεάσει τη θεραπεία και το χρονικό πλαίσιο χειρουργικής επέμβασης. Ασθενείς με πιθανά ενεργή νόσο είναι αυτοί με πρόσφατη έναρξη συμπτωμάτων, πόνο στη στύση και πρόσφατη κάμψη. Είναι δύσκολο να εκτιμήσει κανείς το τέλος της οξείας φάσης, αλλά συνήθη κριτήρια είναι ο τερματισμός του πόνου και σταθερή κάμψη για τουλάχιστον 3 μήνες. Η κλινική εξέταση περιλαμβάνει το συνήθη έλεγχο του γεννητικού και ουροποιητικού συστήματος καθώς και τον έλεγχο χεριών και ποδιών για σύσπαση του Dupuytren στην παλαμιαία απονεύρωση. Το μήκος του πέους και οι διαστάσεις των πλακών ελέγχονται σε στύση. Είναι σημαντικό να καθοριστεί αν τυχών στυτική δυσλειτουργία προϋπήρχε ή όχι της νόσου Peyronie. Το ερωτηματολόγιο IIEF μπορεί να χρησιμοποιηθεί για το σκοπό αυτό. Η παρουσία στυτικής δυσλειτουργίας μπορεί να επηρεάσει την θεραπευτική στρατηγική. Η υπερηχογραφική μέτρηση του μεγέθους των πλακών είναι ανακριβής και δεν συνιστάται. Το doppler πεϊκών αγγείων μπορεί όμως να είναι χρήσιμο. Τέλος, είναι σημαντική η εκτίμηση της πεϊκής κάμψης σε στύση. Ο ασθενής μπορεί να φέρει φωτογραφία από το σπίτι του ή να γίνει τεχνητή στύση στο ιατρείο.

Μη χειρουργική θεραπεία.

 

Η συντηρητική θεραπεία για τη νόσο Peyronie αφορά κυρίως συμπτωματικούς ασθενείς στο πρώιμο στάδιο της νόσου , όταν οι πλάκες δεν έχουν ακόμα ασβεστοποιηθεί. Ο ρόλος της συντηρητικής θεραπείας σε ασθενείς με σταθερή νόσο δεν έχει ακόμα διασαφηνιστεί. Πρέπει να υπογραμμιστεί ότι κανένα φάρμακο δεν έχει πάρει έγκριση στην Ευρώπη για θεραπεία της νόσου Peyronie, και ότι μόνο το Potaba έχει χαρακτηριστεί ως πιθανά αποτελεσματικό από το FDA στην Αμερική. Αυτό οφείλεται στην ανεπάρκεια των ως τώρα μελετών.

Θεραπεία από το στόμα

Βιταμίνη Ε

Συνταγογραφείται συχνά στη δόση των 400 μονάδων, μία ή δύο φορές την ημέρα

Κ-παρααμινοβενζοϊκό οξύ (Potaba®)

Χορηγείται συνήθως σε 4 δόσεις των 3 γραμμαρίων για 12 μήνες.

Ταμοξιφένη

Χορηγείται συνήθως σε 2 δόσεις των 20 mg για 3 μήνες

Κολχικίνη

Χορηγείται συνήθως σε μία ή δύο δόσεις των 0,5 με 1 mg για 3 με 5 μήνες

Ακετυλική καρνιτίνη

Δοσολογία ενός γραμμαρίου δύο φορές την ημέρα. Φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματική από την ταμοξιφένη και με λιγότερες παρενέργειες.

Πεντοξυφυλλίνη (Tarontal®)

Χορηγείται συνήθως σε 3 δόσεις των 400 mg για 6 μήνες. Φαίνεται να είναι αποτελεσματική στη μείωση της κάμψης και στην σταθεροποίηση της πλάκας.

Αναστολείς φωσφοδιεστεράσης 5

Έχει δοκιμαστεί το Cialis® στην δόση των 2,5 mg/ μέρα αλλά μόνο σε ασθενείς χωρίς κάμψη.

Θεραπεία με ενδοπεϊκές ενέσεις

 

Στεροειδή

Έχει δοκιμαστεί η βηταμεθαζόνη χωρίς αποτελέσματα Βεραπαμίλη (Isoptin®) Έχει δοκιμαστεί σε σχήμα πολλαπλών ενέσεων των 10mg/10ml σε 12 δεκαπενθήμερες συνεδρίες με αντικρουόμενα αποτελέσματα.

Κολλαγενάση (Xiapex®)

Έχει πάρει έγκριση μόνο για τη σύσπαση της παλαμιαίας απονεύρωσης Depuytren. Στη νόσο Peyronie έχει δοκιμαστεί σε δόσεις 6000 με 14000 μονάδες, με καλά αποτελέσματα.

Ιντερφερόνη

Η ιντερφερόνη άλφα 2b (Introna®) έχει δοκιμαστεί σε σχήμα 5MIU/10 ml NaCl 0.9% , δύο φορές την εβδομάδα για 12 εβδομάδες, με ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Τοπικές θεραπείες

 

Βεραπαμίλη τοπικά.

Γέλη 15% δύο φορές την ημέρα για 9 μήνες. Δεν υπάρχει τυποποιημένο σκεύασμα στην Ελλάδα.

Ιοντοφόρεση (EMDA) Ιοντοφόρεση είναι η φυσιοθεραπευτική μέθοδος χορήγησης ενός υδατοδιαλυτού φαρμάκου στο σώμα με την βοήθεια γαλβανικού ρεύματος. Στην συγκεκριμένη περίπτωση τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται είναι βεραπαμίλη 5 ή 10mg και βηταμεθαζόνη 8mg.

Θεραπεία με κρουστικά κύματα.

Έχει δοκιμαστεί σχήμα 4 εβδομαδιαίων συνεδριών με 2000 χτυπήματα τη φορά. Τα κρουστικά κύματα έχουν τεκμηριωμένη αποτελεσματικότητα όσον αφορά τον πόνο και το πρόβλημα στύσης, αλλά όχι για την μείωση της πλάκας και της κάμψης.

Συσκευές έλξης.

Φοριούνται για 2 με 8 ώρες για 6 μήνες. Έχουν μέτρια αποτελέσματα, αλλά χωρίς παρενέργειες.

Αντλίες κενού.

Λειτουργούν με παρόμοιο τρόπο και εφαρμόζονται για 10 λεπτά, 2 φορές την ημέρα, για 12 εβδομάδες. Συνήθως οι μισοί περίπου ασθενείς μένουν ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα.

Χειρουργική θεραπεία

 

Παρ’ όλο που η συντηρητική θεραπεία για τη νόσο Peyronie επιτυγχάνει την εξάλειψη των επώδυνων στύσεων, μόνο ένα μικρό ποσοστό ασθενών βλέπει σημαντικά αποτελέσματα στον ευθειασμό του πέους. Ο σκοπός της χειρουργικής επέμβασης είναι η διόρθωση της κάμψης έτσι ώστε να επιτυγχάνεται ικανοποιητική διείσδυση. Η επέμβαση συνιστάται μόνο σε ασθενείς με σταθερή νόσο για τουλάχιστον 3 μήνες ή καλύτερα για 6 με 9 μήνες.

Οι πιθανές επιπλοκές του χειρουργείου θα πρέπει να συζητηθούν με τον ασθενή. Συγκεκριμένα υπάρχει ο κίνδυνος βράχυνσης του πέους, στυτικής δυσλειτουργίας, αιμωδία πέους, υποτροπή της κάμψης, ψηλαφητά ράμματα κάτω από το δέρμα και πιθανής ανάγκης για περιτομή κατά την διάρκεια του χειρουργείου.

Δύο κύριες κατηγορίες επεμβάσεων υπάρχουν για τη νόσο Peyronie. Οι επεμβάσεις βράχυνσης και οι επεμβάσεις επιμήκυνσης του πέους.

Στις επεμβάσεις βράχυνσης περιλαμβάνεται η τεχνική κατά Nesbit και οι τεχνικές πτύχωσης που γίνονται στην κοίλη πλευρά του πέους.

Οι επεμβάσεις επιμήκυνσης γίνονται στην κυρτή πλευρά του πέους και απαιτούν τη χρήση μοσχεύματος. Σκοπός των δεύτερων είναι η αποφυγή της βράχυνσης και η διόρθωση περίπλοκων δυσμορφιών. Σε όλων των τύπων επεμβάσεων, γίνεται απογύμνωση του πέους και συνήθως περιτομή.

Τέλος, στους ασθενείς με συνοδό στυτική δυσλειτουργία, η τοποθέτηση πεϊκών προθέσεων πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν.

Η επιλογή της κατάλληλης χειρουργικής τεχνικής βασίζεται στην προεγχειρητική εκτίμηση του μήκους και του βαθμού κάμψης του πέους, καθώς και της εκτίμησης της στυτικής λειτουργίας. Εάν η κάμψη είναι ως 60 μοίρες και η βράχυνση είναι αποδεκτή, τότε η τεχνική επιλογής είναι η Nesbit ή η πτύχωση. Για πιο μεγάλη ή επιπλεγμένη κάμψη, προτιμώνται οι τεχνικές με τοποθέτηση μοσχεύματος, οι οποίες όμως έχουν μεγαλύτερο κίνδυνο για στυτική δυσλειτουργία. Εάν υπάρχει στυτική δυσλειτουργία που δεν ανταποκρίνεται στα φάρμακα, η τοποθέτηση πεϊκής πρόθεσης είναι η καλύτερη λύση.